Bloeiende tournesols: vanzelfsprekende geluksmakers
Een zomerse versiering van het landschap
Een gedeelte van het land wordt gebruikt door boer Fabian. Als tegenprestatie komt hij één keer per jaar het populierenbos maaien. Met zijn enorme machine manouvreert hij dan behendig tussen de rijen bomen. Het eerste voorjaar op Bellerive vragen we ons af wanneer hij zal komen, maar ondernemen geen actie. We laten het afhangen van zijn boerenplannen en het weer.
Op een dag, gelukkig zijn we er, rijdt zijn machine over het zandpad onze kant op. We lopen er op af en maken kennis met een vriendelijke man van in de dertig. Hij heeft een gemengd boeren bedrijf in een dorp verderop. Geen stroopwafels maar een groot pak speculaas ter kennismaking wordt gewaardeerd. Dat snap ik. Van al dat harde boerenwerk krijgt een man vanzelf zin in wat suikers, zo weet ik van mijn eigen vent. En passent vertelt hij dat hij zonnebloemen gaat zaaien. Dat vind ik een geweldig vooruitzicht, zowel voor onszelf als voor onze gasten.
Vanaf het speculaasmoment met boer Fabian verstrijken meerdere maanden. Het land is omgeploegd, bespoten, gezaaid en beetje bij beetje zijn ze gegroeid. Diverse gasten zien alleen de aanloopfase en kunnen slechts dromen hoe het er uit zal gaan zien. Wanneer komt nu het echte moment? Het moment om de hele vlakte vol gele tournesols te bewonderen? Eind juli is het zover. Ik wist dat het zou gaan gebeuren maar vandaag lachen al die felgele zonnebloemen mij helemaal toe!
In mijn hele leven heb ik nog nooit zo’n intens net uitgekomen zonnebloemenveld gezien. De foto’s die ik maak lijken wel bewerkt, zo spat de kleur er vanaf. Ik hoor gezoem van bijen die volgens mij een vrolijk walhalla hebben gevonden. Van s’ochtends vroeg tot s’avonds laat is La maison de Bellerive omringd door zonnebloemen. Dit is wat anders dan in de auto een geel veld voorbij rijden. Zjoef, na een paar minuten zie je dan weer andere gewassen, bossen en dwalen gedachten af.
Hier kun je van zonsopgang tot zonsondergang er niet om heen. Lopend naar het kerkje in Cabans en naar het dorp. Terugkomend van boodschappen doen of een ander uitstapje. Dat deze bloemen mij, en ik ben vast niet de enige, zo vrolijk kunnen maken! En ja, ze draaien met de zon mee, maar niet zo snel als je zou denken.
Zoals alles komt en gaat, is dat ook met onze tournesols. Na ruim twee weken begint het ‘verval’ en dat is maar goed ook want uiteindelijk gaat het om brood op de plank voor onze boer. En zo maken we de gehele cyclus mee van zaaien tot oogsten. En die cyclus gaat langer door dan je in eerste instantie zou denken. Het jaar daarop tussen de gemaaide stengels van een ander gewas herrijzen uit de gevallen zaden overal kleine zonnebloemen. Ze zeggen nog een keer gedag en maken opnieuw blij. We zijn echt niet de enige die het veld op gaan om een mooi boeket te plukken :)
Dat een boer in de grilligheid van het huidige klimaat met zijn harde werk zoveel mensen (en vogels) gelukkig kan maken! Chapeau aan boer Fabian.
PS.1 Vanuit een driejarige wisselteelt zou er volgend jaar een nieuwe ronde kunnen komen. Ik ben benieuwd! We laten ons verrassen...