bfc03679

Een terras aan het water...

Sat, 06 Dec 2025 17:48:34 GMT

We bouwen een terras en maken nieuwe geschiedenis op Bellerive

We zijn beland in onze tweede zomer op Bellerive. Warme, tijdloze dagen rijgen zich aaneen. Vrij impulsief besluiten we dat vandaag de dag is voor de bouw van een terras aan het water.

Waar komt het terras op dit grote terrein met een oever van wel 150 meter? Het antwoord wisten we al vanaf het begin: onder de oude eikenboom. Grote broer ging in de eerste zomer op deze plek al helemaal los op de metershoge bramenstruiken. Hij was het die de weg vrijbaande en met visie: dit is een topplek voor een terras.

Hij bleek niet de enige... onder al die bramendoornen legde hij een stuk geschiedenis bloot. Oude bielzen verraadden een eerder terras, uit de jaren zeventig? Oh, zeggen we tegen elkaar. Dit is dus de plek waar vroeger de oude mevrouw van Bellerive uren kon lezen. Haar dochter, die ons het huis verkocht, vertelde vorig jaar over haar lezende moeder, maar niet waar ze precies zat.

Hebben we materiaal? In de opslag van de grote ‘grange’(schuur) staan hardhouten balken en planken, een ex-schutting, ooit meegenomen voor je-weet-maar-nooit. De bestemming wordt nu dus terras aan het water.

Gaan we opmeten en van te voren uittekenen, á la mijn vader, die dat goed kon? Nee, we doen het met het globale timmermans oog van Enton, die houdt van hup-aan-de-slag-en-vaart maken... En zo leggen we uit de losse pols de balken neer en checken toch maar even voor de zekerheid de maat van de planken. Gaan we uitkomen? Nou, min of meer! Een prima timmermans oog, zou ik zeggen. Bovendien is dit niet een plek voor centimeter precisie werk.

Gestaag werken we door en ondertussen stijgen de temperaturen. De oude eikenboom en de rivier hebben hun natuurlijke verkoelende werking. Het blijft aangenaam, zelfs op het heetst van de dag met 30 graden plus gaat het prima. Bijna af!

De volgende dag het laatste stuk.... in hardhouten planken boor je niet zomaar een schroef: dat is eerst voorboren en ga zo maar door. Yes, en dan ligt ie! We zijn apetrots: binnen anderhalve dag gefixt!

Een terras als dit vraagt om een inwijding. Dit doen we met onze nieuwe Franse vrienden. Het begint met ‘oeh’ en ‘aah’, want het is wel een beleving, al zeg ik het zelf. Onder de oude eikenboom met zicht op de stoer stromende rivier ...voorbij drijvende canoes, blije kinderstemmetjes... Het wordt een apéro om nooit te vergeten met leuke verhalen, plezier, lekkere hapjes en drankjes en een zich verdiepende vriendschap.

Inmiddels hebben vele gasten op het terras hun ochtend koffie gedronken, geluncht, geluierd, gelezen ... Nieuw geluk en mooie herinneringen weven zich in de geschiedenis van Bellerive.

PS1. Denk goed na wat je mee wilt nemen. Voor je het weet loop je meerdere keren op en neer, maar ook dat is leuk. (Je kunt een dienblad vinden in het huis)
PS2. Een terras dat uitkijkt op de vier meter lager stromende rivier en een te stijle oever om daar te komen vraagt natuurlijk om een vervolg: en die is er inmiddels!

Het oude ambacht van papier maken

Tue, 25 Nov 2025 16:04:29 GMT

Van voddenman tot een kostbaar stuk papier...

Onze oudste zoon en zijn vriendin zijn op bezoek. We genieten van het samen zijn en willen wat ondernemen. Met drie stemmen vóór en één neutraal kiezen we voor oude ambachten: papier maken. Op 22 minuten rijden richting Bergerac in Couze-et-Saint-Front ligt aan het riviertje de Couze: Le Moulin Rouzique.

Door de constante beschikbaarheid en schoon water stond dit gebied aan de bakermat voor de papierindustrie in zuid-west Frankrijk. Ooit stonden langs de Couze liefst 13 papierfabriekjes op een rij! Nog steeds wordt in de buurt gespecialiseerd papier gemaakt voor bijvoorbeeld laboratoriumwerk.

Deze molen ontstond al in 1530 en sloot de commerciële deuren in 1983. Met behulp van een vereniging ter behoud van cultureel erfgoed worden nu rondleidingen gegeven, kun je zelf een vel handgeschept papier maken en vind je prachtige kadootjes in de winkel, ambachtelijk gemaakt in de papiermolen.

Oude ambachten: hoe romantisch als je in een zomerse, onbezorgde vakantiestemming bent. Ha ha, ik was bij de rondleiding al binnen 5 minuten ontnuchterd! Wat een werk voor een velletje papier. Even een aantekeningen maken of boodschappenlijstje schrijven? Vergeet het maar, papier was kostbaar en speciaal.

Het was toen één en al recycling. De afgedragen kleding werd verzameld door voddenmannen en naar de fabriek gebracht. In donkere, koude en stoffige ruimtes sorteerden vrouwen de vodden, ontdeden ze van knoopjes, kant enz. en sneden ze in kleine stukjes.

Deze stukjes werden dagen geweekt in water en vervolgens ‘gehamerd’ met een door waterkracht aangedreven machine. De pulp werd ‘geschept’ in houten mallen, geperst en stuk voor stuk te drogen opgehangen van plafond tot vloer. Oh,oh,oh wat een werk.

Het knutselkind in mij was blij, iedereenmocht op traditionele wijze vel een papier maken, te drogen ophangen om aan het einde mee te nemen. Al met al leuk, leerzaam en afwisselend voor jong en oud. Creatievelingen die graag met mooi papier werken: de papiermolen en de winkel zijn een must om te bezoeken!

PS1. De papiermolen is open van april tot eind oktober en in schoolvakanties. Meer info vind je op: https://moulin-rouzique.com/ . De rondleiding is in het Frans, maar met Nederlandstalige handouts en genoeg te zien is het prima te volgen.
PS2. Geïnteresseerd in andere oude ambachten? La Filature de laine de Belves (11 minuten rijden) heeft een dezelfde (interactieve) opzet en gaat over het spinnen van wol.

Petit à petit l'oiseau fait son nid

Mon, 20 Oct 2025 12:38:38 GMT

Dit verhaal is alleen voor mensen die houden van programma’s zoals Ik vertrek.

Petit à petit, l'oiseau fait son nid … Dit Franse spreekwoord leer ik onze eerste zomer op Bellerive . Beetje bij beetje maakt de vogel zijn nestje. Oftewel met kleine stapjes, geduld en doorzettingsvermogen bereik je je doel...

Inmiddels nadert de derde zomer en oh nog steeds zo toepasselijk. Ik heb wel een variant gemaakt: Petit à petit l'oiseau, fait sa salle d'eau. We zijn namelijk de badkamer en wc aan het vernieuwen. In een oud Frans huis is dit gegarandeerd avontuur!

We hebben in totaal 25 dagen om alles te fixen. Dat is spannend. Komt de loodgieter? Hoe zit het met de electricien? De warmwater ketel toch maar verplaatsen? Ja, dus. We hebben namelijk het ketelhok opgeofferd voor een ruimere badkamer. Dus muurtje gesloopt, gleuven uitboren, extra wandjes enzovoort.

Spierpijn voor Enton terwijl ik me over het schilderen van de typisch Franse kozijnen in de slaapkamers ontferm. Daar zie ik binnen een paar dagen een hoogglans stralend resultaat afsteken tegen de gekleurde muren. De badkamer heeft wat langer de tijd nodig, maar we zien het al helemaal voor ons: de italiaans marmeren tegels in de regendouche, de stijlvolle donker marmeren dubbele wastafel, een nieuw raam en electrische radiator verwarming.

Ik kan nu niet verder schrijven, er is teveel te doen, maar ik kom over 21 dagen bij je terug want dan komen de eerste huurders. We hebben dus een harde deadline!

PS.1 Het is gelukt hoor! Precies één dag voor de komst van de eerste gasten van het seizoen!

PS.2 Dank aan Jacob voor de supervisie en meehelpen, Simon voor het loodgieterswerk, Yves voor de electriciteit en Enton voor de rest!
PS.3 “Je moet het niet altijd over klussen hebben, daar zijn gasten niet in geïnteresserd”, zei een vriendin. Natuurlijk, gasten komen voor een zorgeloze vakantie en hoeven niets te weten van al het zweet, geregel en spanning die bij een verbouwing horen. Sommigen zijn echter nieuwsgierig, dus dit verhaal is speciaal voor hen ��. En omdat je helemaal tot hier bent gekomen met lezen hieronder wat foto’s om de tussenstappen te volgen van het oude ketelhok, nu douchegedeelte.

'Treinen' naar en in de Dordogne

Fri, 19 Sep 2025 15:41:32 GMT

Als toerist 'treinen' naar en in de Dordogne? Ja, dat kan!

Verwachtingsvol reizen we in maart 2023 naar Le Buisson-de-Cadouin voor de bezichtiging van ons huis. Vanaf Limoges toeren we door de golvende heuvels richting Perigeux en vervolgens naar Le Bugue. Het laatste stuk naar Le Buisson kunnen we inmiddels dromen, bijna thuis!

Die eerste keer, nieuwsgierig rondkijkend, stuiten we al snel op het okergele gebouw (uit 1879) van la gare du Buisson . Hé, dat is een leuke verassing; er is hier een treinstation! Wat een mooie bonus qua bereikbaarheid voor mensen die met het openbaar vervoer willen reizen.

Uit eigen ondervinding kan ik inmiddels zeggen: Ja, het is mogelijk om in één dag via het spoor te reizen van en naar Nederland vanuit La maison de Bellerive. Je beleeft in één dag de snelle Eurostar naar Paris du Nord, de metro naar Paris Montparnasse, de comfortabele TGV naar Bordeaux of Libourne en tot slot de boemel richting Bergerac en Le Buisson. Geen stress over de metro in Parijs: ik heb een volledige beschrijving hoe je dat doet en het viel reuze mee.

En wanneer je eenmaal in de Dordogne bent? Wat is er dan mogelijk met het openbaar vervoer? Welke dagjes uit met de trein kan je maken? Er is verrassend veel mogelijk dankzij het station in Le Buisson!

Hieronder vind je zeven voorbeelden van een dagje uit met de trein. De tijden zijn een indicatie en gebaseerd op een ma-vr rooster van de SNCF met de volgende stops die de moeite waard zijn:
Lijn 33 Bordeaux – Bergerac – Lalinde - Le Buisson – Saint Cyprien - Sarlat
Lijn 34 Perigeux – Les Eyzies – Le Bugue – Le Buisson – Belves – Sarlat / Agen

Périgeux

Périgeux kent een geschiedenis van 2000 jaar en is geclassificeerd als ‘ville d’art et d’histoire’. In het Vesunna museum, gebouwd op de resten van een Gallo Romeinse stadsvilla, krijg je door juwelen, keramiek, prachtig beschilderd pleisterwerk een idee over het dagelijks leven uit die tijd. De pelgrimssroute naar Santiago de Compostella loopt door de stad met haar imposante Cathédrale Saint-Front (geplaatst op de Wereldergoedlijst). Ook hier is de rivier de Dordogne aanwezig!
Heen: 7:20 - 10:37 - 11:39 - 14:41
Terug: 12:52 - 15:17 - 16:51 - 17:35 - 18:20 - 20:00 - 20:28
Duur: 52 minuten

Ik hoop dat ik jou / jullie heb kunnen overtuigen dat reizen met de trein naar en in de Dordogne echt kan! À bientôt!

PS1. In principe (als we zelf aanwezig zijn) halen we je op van het station in Le Buisson. Alternatief is ongeveer 20 minuten lopen met rugzak. Het is bespreekbaar (en afhankelijk van ons eigen rooster) om je te brengen naar een plek in de buurt waar geen trein komt, bijvoorbeeld Cadouin, Urval of Limueil. Hiervoor vragen wij een vergoeding.
PS2. Controleer natuurlijk ter plekke het actuele treinrooster van de SNCF en denk daarbij ook aan de nationale vrije dagen zoals 14 juli (Quatorze juillet, nationale feestdag van de Republiek), 15 augustus (Maria Hemelvaart), 1 november (Allerheiligen).
PS3. Er zijn twee fietsen beschikbaar om naar het dorp te fietsen voor je dagelijkse verse baguette en croissant. In de minimarket, de winkel van de producteurs en op de vrijdagmarkt markt zijn alle dagelijkse boodschappen verkrijgbaar.
PS4. Naast treinen is er ook genoeg te wandelen, zowel vanuit het huis als vanuit een van de stationnetjes zoals Siourac, Belves, Lalinde, Saint Cyprien.
PS5. Houd rekening met een mogelijke vertraging bij het overstappen in Parijs. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat lange afstrandstreinen nog wel eens (10-30 minuten) vertraging kunnen oplopen.
PS6. Mogelijkheden in ons eigen dorp: Les Grottes de Maxange, Jardins les Bambous de Planbuisson, op vrijdag markt en s’avonds in de zomer op het plein voor de bioscoop: muziek en eten aan lange tafels. (marché gourmande)
PS7. Een verblijf op Bellerive koppelen aan een paar dagen Bordeaux of een tussenstop met een dag Bergerac is natuurlijk ook een optie.

De zeis

Mon, 08 Sep 2025 13:47:54 GMT

Je moet toch wat met al dat gras!

Gevolg van de keuze voor het groene Dordogne is gras, groeiend gras en nog meer gras .
Het is ons eerste voorjaar. Aangezien de meegenomen zitgrasmaaier (nog) niet functioneert kan Enton het steeds hoger groeiende gras niet meer aanzien. Hij pakt de zeis, want ja ook die is bij de tweede hands gevonden en meegenomen. De beste man heeft nog nooit een zeis gebruikt. De boeren vooroudergenen zijn echter binnen de kortste keren wakker. Alsof hij nooit anders heeft gedaan wordt de zeis gehanteerd. Ik kijk naar mijn vent: op dit moment een woest aantrekkelijke boer met zeis.

Nou, ik wil de zeis ook wel eens hanteren, zeg ik. Eerlijk waar, het lijkt zo gemakkelijk… na vijf minuten geef ik het op. Zelf heb ik ook nog ergens boeren vooroudergenen, maar die houden vast van uitslapen ha, ha.

Hoe dan ook: mocht je willen leren maaien met de zeis? Op La Bellerive kun je een workshop volgen! Al is het alleen maar om een woest aantrekkelijke foto van jezelf te laten maken. Mijn boer is na een paar weken grasmaaien met de zeis zijn laatste grammetje buikvet kwijt. Een mooie bijvangst van een workshop ��, we hebben genoeg gras op 2 hectare beschikbaar.

Onze Franse vrienden hebben met stomme verbazing aangezien hoe dit allemaal gaat. Zij weten als geen ander hoe hard het gras hier in het voorjaar groeit. Als je klaar bent aan ene kant van het land, staat het gras van het begin al weer klaar voor een volgende ronde. Overal hoor je grasmaaiers ronken. ‘Tu est un fou avec une faux’ krijgt hij te horen. Zou je toch ‘la tondeuse’ niet eens aan de praat krijgen, vraag Yves. Dat vindt Enton inmiddels ook. Weten hoe het verder gaat? Er komt een vervolg.

PS1. Un fou (uitspraak: foe) avec un faux (uitspraak: foh): fonetisch was het even goed luisteren!

De sterrengrotten van Maxange

Wed, 13 Aug 2025 08:34:57 GMT

De verrassing van duizenden sterrenwondertjes...

“We gaan naar de grot met de sterren”, zegt het kleine meisje verwachtingsvol. Een jong gezin is neergestreken op Bellerive. Ik weet meteen welke grot het meisje bedoelt, we zijn er onlangs geweest. La grotte des étoiles, zoals de grot van Maxange ook wel heet, is de trots van ons dorp. En dit alles op slechts 4 minuten rijden of 25 minuten wandelen de heuvels in.

Of je wel of niet weet wat aragonieten, stalatieten, stalagmieten zijn, je zal vast verwonderd rondkijken. Zelfs mijn moeder, die al heel wat grotten had gezien, was verrast. Ze liet zich overhalen om op een snikhete dag wat koelte op te zoeken en we bleken niet de enige die dit bedacht hadden :).

Aan de ontdekking van de grotten is het verhaal van de familie Caballero verbonden. Oorspronkelijk was hier een steengroeve gerund door de familie. Angel die in 1984 het bedrijf van zijn vader Maximilien overnam, ziet in 2000 een kleine breuk in de klif. Op 15 augustus 2000, notabene op Maria Hemelvaart, een Franse nationale feestdag, besluit hij de breuk te onderzoeken en graaft een klein gat uit. Hij schijnt met zijn zaklamp naar binnen.

De enorme ‘wauw’ die hij slaakt zal je waarschijnlijk overdoen aan het begin van de rondleiding. Zelf was ik meteen gegrepen door de ondergrondse wereld met zoveel ‘sterrenwondertjes’. Het is om zelf te ervaren want foto's geven slechts een idee.

Er is veel werk verricht om alles zo uit te graven dat het geschikt is voor een rondleiding. Over een afstand van 90 meter zijn duizenden glinsteringen te zien in allerlei uitsteeksels… en dit is nog niet het einde… er is al weer een nieuwe gang gevonden.

Angel Caballero besloot de grot de naam Maxange te geven. De naam is een samengaan van zijn vaders naam Maximilien en zijn eigen naam. Inmiddels leiden zijn zonen Cyriel en Olivier deze bijzondere plek, die er aan de buitenkant zo ‘gewoon’ uitziet, als onderdeel van de heuvels aan de overkant van ons huis.

PS.1 De grotten zijn alleen te bezoeken dmv een groepsbezoek met uitleg van ongeveer 45 minuten. Online reserveren is aan te bevelen, zeker in het hoogseizoen, dan zie je vanzelf welke tijdvakken beschikbaar zijn. De grotten zijn open tussen april en begin november. Meer info op: maxange.com
PS.2 Jong en oud kan meedoen aan een extra activiteit: je koopt een eigen steen en hakt zelf een kristallen verrassing open om mee te nemen als souvenir.
PS.3 Inmiddels is Grottes de Maxange geclassificeerd als nationaal erfgoed en heeft 2 sterren in de Michelingids. De locatie staat bekend als een van de mooiste concretiegrotten van Frankrijk.

Het kasteel van Joséfine Baker

Sat, 26 Jul 2025 14:10:34 GMT

Chateau des Milandes kent een bewogen geschiedenis van ruim 500 jaar

Sinds vandaag siert een nieuwe sleutelhanger de sleutelbos van La maison de Bellerive. De sleutelhanger verwijst naar één van de vele kastelen in deze omgeving. Le chateau des Milandes ligt op 25 minuten rijden en het werd hoog tijd om te bezoeken.

Verschillende gasten vertelden al geïnspireerd over de prachtige tuinen en waterpartijen , begin 1900 ontworpen door de beroemde landschapsarchitect Jules Vacherot. Anderen stuurden foto's van de roofvogelshow en doe-dingen voor jong en oud zoals een musketier workshop of koken met recepten uit de Renaissance.

Zelf raakte ik nieuwsgierig naar het kasteel. Het verhaal gaat dat de vrouwe van het kasteel, Claude de Cardaillac, vrouw van Francois Caumont was uitgekeken op het sobere fort van Castelnaud waar de vooraanstaande Franse Caumont familie al generaties lang woonde. Haar man bouwde eind 15e eeuw (1489) voor haar een 'modern', charmant en licht kasteel in het midden van de bossen met uitzicht op de Dordogne en de valleien. Hieraan dankt het kasteel haar naam: 'Milandes' betekent midden in de bossen.

Met een audiotour dwaal ik door het kasteel met een geschiedenis van meer dan 500 jaar.
Wist je dat:

… bij de renovatie van de kapel in 2021 een tombe werd gevonden met een skelet van een onbekende vrouw?
Zou dit de eerste kasteelvrouwe Claude de Cardaillac zijn?

… de godsdienstoorlog haar sporen achterliet?
De katholieke Caumont familie bekeerde zich tot het protestantisme (Hugenoten). Een deel van de familie werd vermoord in de Bartholomeusnacht van aug 1572. Eén zoon overleefde op wonderlijke wijze en werd opgenomen door zijn oom Geoffrey en tante Marguerit op Les Milandes. De dochter van Geoffrey en Marguerite werd onterfd omdat ze met een katholiek trouwde. Oom Geoffrey zelf werd in 1574 vergiftigd door de katholieken die het kasteel vervolgens overnamen. Wat een verhaal zeg.

… de Franse revolutie op 14 juli 1789 een keerpunt betekende in alle pracht en praal?
Het kasteel werd verlaten en kwam langzaam te vervallen. Overgegaan tot nationaal bezit leefden er twee boeren families, de kapel diende als stal en hooizolder.

… de industrieel Claude Auguste Claverie als nieuwe eigenaar van 1900-1914 al zijn transformatiekracht gebruikte voor een kostbare renovatie van het vervallen kasteel?
Ook de huidige eigenaren Henri en Claude de Labarre verdienen groot respect: De tuinen, het kasteel, de kapel... alles is zo mooi onderhouden. Tevens brengen zij door middel van een museum in het kasteel hulde aan een bijzondere bewoonster van het kasteel, een veelzijdige vrouw met een turbulent leven die de hoogste Franse onderscheidingen ontving: Joséfine Baker. Zij woonde meer dan 30 jaar op het kasteel. Na de audiotour kan ik zeggen: ja, het is een terechte keuze om deze vrouw te eren.

… het kasteel hierdoor ook wel het kasteel van Joséfine Baker wordt genoemd?
Ik wist wel vaag iets over haar, een artiste die veel kinderen adopteerde. Op latere leeftijd ging ze opnieuw het theater in om het onderhoud van het kasteel te kunnen betalen. Ik wist echter niet dat deze Amerikaanse vrouw (met later de Franse nationaliteit) in de tweede wereldoorlog een belangrijke rol vervulde in het verzet. Zij verborg wapens en combineerde haar optredens met spionage activiteiten.

Joséfine (1906 - 1975) kreeg als arm meisje van een zwarte moeder en onbekende vader een diepe imprint mee van de rassenscheiding. Ze heeft haar hele leven gestreden tegen racisme. Zo is een van haar uitspraken: "Alle mensen hebben niet dezelfde kleur, dezelfde taal of dezelfde moraal, maar ze hebben wel hetzelfde hart, hetzelfde bloed en dezelfde behoefte aan liefde." Samen met haar man Jo Bouillon adopteerde ze 12 kinderen uit diverse continenten en noemde hen 'de regenboogstam'. Kijk maar eens in de keuken van het kasteel waar zij altijd aten en je ziet hoe zij haar creativiteit ook als moeder vorm gaf.

Nou meer dan genoeg verteld! Ik hoop dat je zin hebt gekregen om Chateau des Milandes te bezoeken!

PS.1 Ik krijg geen fee voor dit promoverhaal :)
PS.2 TIP: koop tickets van te voren on line, dit scheelt een lange wachtrij kan ik uit eigen ervaring zeggen.

Pruimen

Sun, 22 Jun 2025 19:30:36 GMT

De simpele dingen in het leven: Bellerive pruimenjam

Het is 20 juni en volop zomer op Bellerive. Ik heb goed nieuws: de pruimen zijn rijp! In de achtertuin kleuren drie pruimenbomen overvloedig met gele en rode pruimen, het is een prachtig gezicht. Oh, die zijn vroeg zegt mijn moeder want ze is gewend aan Nederlandse pruimen en die zijn een stuk later. Misschien ligt het aan het klimaat, het is hier gemiddeld wel wat warmer. Of wellicht ligt het aan de soort, het zijn namelijk niet de standaard supermarkt pruimen. We vermoeden dat de gele pruimen Mirabellen zijn en de rode een wilde lokale soort? Geen idee, maar maakt niet uit, pruim is pruim.

Vorig jaar zei ik spontaan: Oh leuk, kunnen we pruimenjam maken! Dat kostte uren werk met ontpitten van kilo's pruimen en experimenteren met hoeveelheden suiker. Een uitgedeelde pot aan de buren, ze hielpen met het repareren van de grasmaaier, bleek geen succes: te zuur! Wij vonden het wel meevallen en zouden het fris-zoet noemen. Maar goed, de beste zoetheidsgraad van jam is en blijft een persoonlijk iets. De tweede lading werd zoeter en we konden ook onze huurders bij aankomst verblijden met een pot Bellerive jam. Best kneuterig zou je kunnen zeggen, maar wij vinden het leuk om onze gasten met iets persoonlijks te verrassen. Daarnaast heeft gewoon wat, pruimen plukken en onder de parasol ontpitten en als beloning al die potjes jam op de tafel.

Dit jaar zijn de ontpit technieken verbeterd met behulp van de kersenontpitter. Die blijkt namelijk ook goed bij pruimen te werken. Helaas kan ik het zelf niet doen, want ben nog aan het werk in Nederland. Ik heb het te doen met jaloersmakende foto's van Enton, waarvan je een aantal in deze blog ziet. Ik heb geluk, we hebben bevriende gasten die een pot voor me meenemen. Kan ik toch de komende week van een heerlijke pot jam genieten als troost dat het nog 3,5 week duurt voor ik af mag reizen.

En als top in de jam-kneuterigheid: er zijn al potten Bellerive pruimenjam uitgewisseld met de allerheerlijkste abrikozenjam van onze dierbare Franse vriendin. Genieten van de simpele dingen van het leven maakt gelukkig!

Limeuil: waar Vézère en Dordogne bij elkaar komen

Thu, 15 May 2025 14:13:00 GMT

Limeuil: waar Vézère & Dordogne samenkomen

In de 20e en 21e eeuw maakt ‘La confluence’ nog steeds geschiedenis , al is het op een andere manier. Al decenia lang genieten Franse families van hun zondagse picknick met uitzicht op beide rivieren. Ik sprak meerdere Nederlanders met dierbare vakantieherinneringen opgedaan vanuit Camping Le port du Limeuil. Deze ligt aan de overkant aan het water en heeft een pittoresk zicht op Limeuil.

Limeuil ligt op een heuvel met prachtig uitzicht op omringende velden , heuvels en bossen. Dat is mooi voor de huidige toeristen. De keerzijde is dat door de strategische ligging door de eeuwen heen regelmatig decor was voor heftige gevechten. De bevolking heeft flinke geleden o.a. in de honderdjarige oorlog tussen de Fransen en de Engelse lords.

Ook deze plek kent een lange geschiedenis met bewoners. Zo zijn 250 grottekeningen gevonden en bestaat het vermoeden van ‘prehistorische kunstacademie’ in Limeuil. En dan hebben we de Kelten, Romeinen, Vikingen en ga zo maar door … konden we maar in een tijdmachine stappen!

Limeuil is een van “Les Plus Beaux Villages de France” en dat is terecht! Slenterend door het charmante dorp lijkt de tijd stil te staan. Je vindt uitleg over typische dingen die je misschien opvallen. Die geven antwoord op vragen als:

1. Hoe komt het dat er tussen de huizen ruimte zit van zo'n 40 cm?
2. Wat was vroeger de functie van Herberg Ancre de Salut?
3. Welke ambachts- en handnijverheidslieden huisden in de piepkleine stenen 'hokjes' als je vanuit 'Ancre de
Salut' naar boven loopt?
4. Waarom is bij sommige huizen één rij stenen boogjes onder de dakrand te zien en bij andere huizen twee of drie?
5. Wie is de beschermheilige van de mooi opgeknapte Eglise sainte Catherine boven in het dorp?

Ga maar lekker zelf op onderzoek uit. Wil je nog meer weten lees dan even verder bij PSsen.

Geluksvogels

Fri, 21 Mar 2025 14:15:00 GMT

De vogels van Bellerive lieten van zich horen bij de aankoop van het huis...

De bezichtiging van La maison de Bellerive in het vroege voorjaar van 2023 is voor Enton een klapper. Hij ziet meteen alle potentie en realiseert zich: deze plek aan de rivier is zeldzaam. Ik zie daarentegen een zielig oud huis, een grote schuur met veel gaten in het dak en vraag me af hoe de zon in alle seizoenen rond het huis draait. Is er werkelijk geen overstromingsgevaar zoals de makelaar ons vertelt? In de daarop volgende dagen krijgen we steeds meer zicht op de woningmarkt. De plussen en minnen van alle opties stapelen zich op.

We besluiten nog een keer langs te gaan zonder makelaar en struinen rond over de 2 hectare grond. Richting de rivier loopt het land wat naar beneden. Weg van de bewoonde wereld ervaar ik een andere sfeer... hier heeft de natuur het voor het zeggen: metershoge bramenstruiken, oude bomen aan het water en daarachter de gestage stroom van de Dordogne. Er hangt een prettige rust en stilte... En terwijl ik zo vanuit al mijn zintuigen sta te ervaren vanuit de vraag 'Is dit de plek?' beginnen er plots vogels te fluiten. Er volgt een concert van vogelgezang, het komt recht mijn hart binnen. Met ontroering welt mijn 'ja' op voor deze plek en ons gezamenlijke avontuur.

"Dus blijf precies hier, jullie geluksvogels,
laat los en wees gelukkig in de natuurlijke staat."

Dit zijn de eerste regels van het Hartsadvies, een schrijven van de 14e eeuwse (Bhoeddhistische) Dzochenmeester Longchenpa uit Tibet. Elke regel bevat een diepe wijsheid bedoeld om je te laten doordringen van iets groters dan je ego-ikje. Ik kreeg het van een hele aardige vrouw en hoe toepasselijk op verschillende lagen.

"Dus blijf precies hier, jullie geluksvogels,
laat los en wees gelukkig in de natuurlijke staat."

Dat is het precies. Wij zijn geluksvogels, neergestreken op Bellerive. We worden omringd door vogels die herinneren om los te laten in de duizend dingen die ons te doen staan. Elk vogelgekwetter is een uitnodiging om gelukkig te wezen in de natuurlijke staat, wat dat dan ook voor jou en mij is.

Voorbij alle uitdagingen is er een plek aan het water waar we we het liefst elke avond even gaan zitten. De Dordogne stroomt gestaag voor ons langs. De praktische aardse Enton ontspant, geniet in het moment en kijkt naar de voorbijkomende kano's. Helena geniet daarnaast van een groot veld van liefde en wijsheid dat door alles heen altijd aanwezig is. We zijn gelukkig.

"Laat je gecompliceerde leven en alledaagse verwarring aan zichzelf,
en vanuit rust, nietsdoend, beschouw de aard van je geest"

Dit zijn de vervolgregels van Longchenpa en wat een praktische wijsheid. Hoe druk, complex of verwarrend je leven & mind op dit moment ook is: ik gun je rust en even niets moeten doen.

Je bent welkom op Bellerive voor een heerlijke vakantie en wie weet wat de vogels jou te vertellen hebben :).

PS1. Ben je geïnteresseerd in het hele vers van Longchenpa? Deze vind je onder de foto's. De tekst is in het Nederlands vertaald door Hans Knibbe, oprichter en inspirator van de School voor Zijnsoriëntatie.

PS2. De geluksvogels op de foto hieronder kun je in La maison ergens vinden! We kochten het als verroeste vuurplaat en maanden later zag ik pas echt wat er opstond: geluksvogels! Heerlijk, dit soort verrassingen :)

Hartsadvies van Longchenpa uit de 14e eeuw

"Dus blijf precies hier, jullie geluksvogels,
laat los en wees gelukkig in de natuurlijke staat.
Laat je gecompliceerde leven en de alledaagse verwarring aan zichzelf,
en vanuit rust, niets doend, beschouw de aard van je geest.
Dit advies is vanuit de grond van mijn hart:
Onderzoek je geest nauwkeurig en inzicht wordt geboren
Laat alle referentiekaders los en onze verwarring
waarin we geloven dat dingen echt bestaan lost op.
Handel zonder vooringenomenheid
en de lege aard van de werkelijkheid word vanzelf duidelijk
Wanneer je gelijkmoedig rust in Zijn
zonder iets te onderdrukken of te koesteren
is precies dat wat er verschijnt in binnen-of buitenwereld, de sleutel.
Laat jezelf los in onverstoorbare rust,
want dit is de allerhoogste wijze van verlicht zijn."

Beaumont-du-Périgord en brocante slenteren

Sun, 09 Mar 2025 20:13:17 GMT

Kun je eeuwen historie, picknicken en brocante combineren?

Het is vandaag woensdag... tijd voor een bezoek aan Beaumont-du-Périgord (22 minuten rijden). Waarom juist vandaag? Nou, elke woensdag (ergens vanaf mei) is er een uitgebreide rommelmarkt op straat. Het wemelt dan van de kraampjes met uiteenlopende snuisterijen. Voor je het weet heb je van alles gekocht :). Of het bloed nu wel of niet sneller gaat stromen van woorden als 'vide-grenier' en 'brocante': op woensdag kun je in ieder geval slenteren en snuffelen combineren met een bezichtiging van dit plaatsje met het predicaat 'les plus beaux villages de France').

Ik vraag me af: Wat is eigenlijk het verschil tussen vide-greniers en brocantes? In de praktijk gebruik ik de woorden namelijk door elkaar heen. Vide-grenier betekent letterlijk 'het legen van de zolder', meestal van wat goedkoper geprijsde oude spulletjes van oudsher verkocht door particulieren. Brocante staat voor tweedehands, veelal antiek met wat hogere prijzen door handelaren die doorverkopen. In de praktijk staat iedereen natuurlijk te handelen, of het nu is voor een zakcentje of voor een volwaardig inkomen.

Ooit was Beaumont-du-Périgord geheel ommuurd met 16 stadspoorten , waarvan er nog maar één over is: de poort van Luzier. Deze verwijst naar het kasteel van Luzier dat er op enkele kilometers recht tegenover staat. De Honderdjarige oorlog en de godsdienstoorlogen hebben heel wat onrust, leed en verwoesting gebracht. Gelukkig merken we hier niets van wanneer we uiteindelijk aan onze brocante slenter toer beginnen.

Binnen de kortste keren loop ik met een strooien zonnehoed en jawel, Enton ziet met zijn speurogen iets wat we goed kunnen gebruiken. Na wat onderhandelen, wikken en wegen komen we thuis met twee felgele vintage tuinstoeltjes. Deze staan nu achter het huis bij de houten kruiwagen en oude watergieter. Elke keer als ik ze zo vrolijk en kleurig zie staan herinner ik me het kuieren door de straten van Beaumont-du-Périgord.

PS. Voor de vide-grenier en brocante snuffelaars: mogelijkheden genoeg in de omgeving! Let op aankondigingen op posters, loop eens binnen bij brocante La Belle epoque in Le Buisson en vraag Enton, hij heeft ervaring :).

Gastronomie in de Périgord

Wed, 19 Feb 2025 09:45:09 GMT

Leer de Périgord kennen via regionale gerechten

Kun je daar bij jullie in de Dordogne lekker eten? Zijn er goede restaurants in de buurt? Dit vraagt mijn bourgondisch ingestelde oom. Maar natuurlijk oom Lex! Specifieke gerechten, favoriete restaurants en het beschikbare budget zijn natuurlijk een persoonlijks iets, maar we denken graag met u mee :).

Eten is een goed gespreksonderwerp. Dat leidt al snel tot allerlei verhalen over eten inclusief tips waar je de lekkerste 'dit' en de overheerlijkste 'dat' kunt halen. Praten over eten leer ik al snel. Tijdens het eerste bezoek aan onze inmiddels goede Franse vrienden eten we een verrukkelijk citroen taartje. Laten merken dat iets lekker is met 'tres bon', 'délicieux' en bijbehorende gezichtsuitdrukkingen is niet zo moeilijk. De stortvloed aan Franse verhalen daarna vraagt wat meer concentratie ha ha, maar zeker de moeite waard! Zo is de gastvrouw helemaal naar het centrum van Bergerac gereden (40 minuten) voor deze speciale citroentaart. Bij de allerbeste patisserie: Francois. Ja, daar bij de Catharina kerk in het centrum, mensen staan daar in de rij! Nu denk je misschien, wat overdreven, maar wanneer we driekwart jaar later een zacht vruchtengebakje proeven, ja van Francois, roep ik weer het zelfde. Wat een uitgebalanceerde smaak!

Mijn eetervaringen zijn hier verbonden met de lokatie, de mensen en de verhalen er om heen. Zo zijn we verrast om eind december diverse kraampjes langs de weg te zien met 'huitres', oesters. Zou dit typisch iets zijn voor oud en nieuw, vragen we ons af. De volgende dag gaan we op apéro bij een Nederlands stel dat al 40 jaar in Frankrijk woont. En wat serveren ze? Huitres! En zo proef ik in de heuvels van de Dordogne een hapje zee (oester) met citroen, leer ik dat oesters openen nog niet zo gemakkelijk gaat en ja, 'huitres' horen bij de tijd rond oud-en-nieuw. Wel wat anders dan de Nederlandse oliebollen. Dank voor de huitres inwijding en de leuke avond Jacob en Edith!

Laten we verder gaan met de gastronomie, de eetcultuur hier in de Périgord.
Wat zijn specifieke producten? Ik zoek het op:

1. Aardbeien
Hé, dat wist ik niet, maar ik kan het meteen beamen! Van de zomer kochten we aantrekkelijk uitziende aardbeien op de kleine woensdagmarkt in Trémolat: ze waren verrukkelijk en binnen de kortste keren opgesmikkeld.

2. Walnoten
Hier schreef ik al een verhaal over: Ode aan de walnoot .

3. Zachte geitenkaas(cabécou) en truffel l
Beiden nog niet uitgeprobeerd. De truffel, benoemd als het zwarte goud van de Périgord, is typisch iets voor de winter (december-februari). Persoonlijk ben ik niet zo dol op de smaak van truffel, maar ik kijk er wel naar uit om zo'n echte truffelmarkt te bezoeken.

4. Foie gras
We komen nu op een gevoelig onderwerp. Ik ben pertinent tegen het gedwongen vetmesten van ganzen om daarna hun vergrote lever te gebruiken voor het maken van foie gras. Nederland en veel andere landen kennen een verbod op het produceren van foie gras. In Frankrijk is het uitgeroepen tot beschermd cultureel en gastronomisch erfgoed. Tja, tja, hoe ga ik hier mee om? Als een OEN (open, eerlijk, nieuwsgierig) wil ik het toch een keer proeven. We gaan voor lokaal: Maison Arvouet op nog geen 800 meter bij ons vandaan. Zij wonnen twee medailles op het 'Concours Foie Gras des Palmes D’or du Périgord 2024'.

En zo betreden we de rijke traditie van een ambachtelijk vijfde generatie familiebedrijf, gespecialiseerd in foie gras en canard. Van een aardige dame krijgen we kleine toastjes te proeven met verschillende soorten foie gras: een zachte en verfijnde smaak. Enton koopt het een en ander en ondertussen raken we aan de praat. Monsieur Arvouet blijkt onze Bellerive te kennen. Als kind speelde hij er graag, zo herinnert hij zich een veld vol rijen haricot verts. Zouden ze tussen de struiken tikkertje hebben gespeeld? Ik denk het niet :)

5. Canard
Canard oftewel eend staat op menig menukaart. Ben je een vleeseter dan is canard een 'must' om een keer te proeven. Dit kun je doen in een goed restaurant op een mooie lokatie in een van 'Les plus beaux villages de France'.

Ja, oom Lex, hier komt een eettip : Ga eens naar Limeuil, Belves of Monpazier! Deze sfeervolle plaatsjes ademen een en al geschiedenis én kennen diverse restaurants. Het geeft mij een echt vakantiegevoel om door de middeleeuwse straatjes te slenteren in combinatie met een heerlijke maaltijd.

Eet smakelijk!

PS. Vegetarisch eten?
Tripadvisor heeft goede recenties over bv:
- Le Veuilleur d'Urval; te combineren met een bezoek aan Urval

- L'Adresse Restaurant in Sarlat-la-Canéda (Sarlat)
Zoek op vegetarian friendly restaurants en vind bv: 'Pourquoi pas' aan het sfeervolle marktplein in Belvès

Muziek en meer in het kleine bastidedorp Molières

Thu, 06 Feb 2025 21:26:01 GMT

Een zomerse avond vol muziek

Dit verhaal start ergens in juli. Ik ben zelf in Nederland en tel de dagen af tot ons weerzien. De eerste gasten verblijven in La maison en Enton logeert inmiddels als buurman in de knus ingerichte schuur met uitzicht op het populierenbos. Elke avond kletsen we even bij. “Ik ben uitgenodigd voor een openlucht concert in Molières” , krijg ik op een avond te horen. Fijn voor hem, denk ik, want met zijn gedrevenheid lijkt hij steeds meer op een kluskluizenaar.

Molières (16 minuten rijden) is een rustig, klein bastidedorp , gesticht in de 13e eeuw. Kenmerkend aan een bastide is o.a. een recht stratenplan met een groot vierkant plein omgeven door overdekte 'arcades'(booggewelven). Dit kun je bijvoorbeeld heel goed zien in het toeristische Monpazier. Molières heeft slechts één huis met een overdekte arcade. Het lijkt erop dat de arcades nooit zijn afgebouwd en de reden is tot op heden onbekend. Ik ga een andere keer meer vertellen over bastides want ik vind de geschiedenis ervan echt interessant.

Het openlucht concert blijkt een jaarlijks terugkerend jazzfestival. Ik word gespamd met leuke foto's van een knusse binnenplaats bij de kerk en bezoekers die genieten van een avondje uit. Ik moet toegeven, ik ben lichtelijk jaloers. Ingrediënten als sfeervolle ambiance, zomerse avond, ondergaande zon, vrienden én muziek: het is er allemaal! Dit is wat de Dordogne zo leuk maakt. Er is voor iedere soort toerist wel wat te ervaren is, dus ook voor muziekliefhebbers.

In Molières kun je trouwens vaker van muziek genieten. In de kerk worden concerten gegeven en bands spelen regelmatig in Le Poquelin. Dit is een eet(lunch)cafe aan het grote plein, tevens ontmoetingsplek voor inwoners, een handjevol toeristen en lokalen die wel een avondje uit willen. Zo werd Enton op een vrijdagavond in het najaar door een aardige Nederlandse bouwvakker uitgenodigd om fish en chips te komen eten. Nu denk je misschien fish en chips, zijn we wel in het goede land? De uitbaatster heeft buitenlandse roots dus vandaar zo'n maandelijkse avond om de werkweek af te sluiten.

Eenmaal herenigd in het zomerse Dordogne wil ik natuurlijk graag Molières bezoeken. Het openlucht concert heeft te wachten tot volgend jaar dus ik heb mijn zinnen gezet op het ontdekken van de wandelmogelijkheden. We starten de ochtend met een kop koffie bij Le Poquelin. De luiken van het huis aan de overkant zwaaien open; een simpel en eeuwenoud ritueel in een rustig dorp ver weg van alle toeristische drukte. In de mini dorpswinkel scoren we heerlijke honing-noten koeken en gaan op stap.

Binnen 15 minuten zijn we de route volledig kwijt. Ha ha, ik kan er nu om lachen, maar in het moment loopt de irritatie lichtelijk op. Hoe we ons best ook doen om de gele route weer te hervinden, no way. Dus we maken er iets leuks van, alles is toch nieuw, en wandelen via de andere kant het dorp weer binnen. Enton laat me de gerestaureerde vesting kerk zien (mooi...) en de sfeervolle binnenplaats van het openlucht concert. Komende zomer zorg ik dat ik er bij ben!

PS1. Meer weten over Molières, de geschiedenis, wandelingen en meer? https://www.molieresdecouvertes.com/nl/welkom-in-molieres/
PS2. Nieuwsgierig naar de activiteiten in Poquelin? https://restaurant-poquelin.fr
PS3. Ook in de kerk worden in de zomer concerten gehouden.
PS4. Er zijn meerder wandelroutes. Probeer de wandelingen die starten bij het huis met de enige overdekte arcade. Hopelijk zijn die wel gemakkelijk volgen. Ook de rood-wit gemarkeerde d'Amadour route naar Cadouin is waarschijnlijk beter aangegeven.
PS5 . Vlak bij Molières kun je zwemmen in het meer bij 'La Base de Loisirs de Malivert'.

Het haardvuur

Sun, 26 Jan 2025 11:03:11 GMT

Een vuur dat leeft

Ik zit voor de kachel en kijk in de dansende vlammen, hoor wat geknetter en een heerlijke warmte komt op me af. Het geeft me rust om naar vuur te kijken. Schrijver Arthur Japin kent dit ongetwijfeld ook, hij zou vuur anders nooit zo genuanceerd kunnen beschrijven. Ik lees zijn roman, over de legendarische Russische danser Vaslav die in 1919 van de ene op de andere dag stopt met dansen. Het verhaal wordt o.a. verteld vanuit het perspectief van zijn bediende. Deze maakt elke dag vuur zodat Vaslav in de koude winter zijn dagelijkse oefeningen kan doen. Ik kan me helemaal vinden in zijn gedachte dat iedereen die een avond lang in de vlammen van een open haardvuur staart niets anders kan dan zich te realiseren: vuur is een levend iets.

Enton praat ook over vuur alsof het een persoon is : “Hij heeft er zin in vandaag”, hoor ik dan. Dat betekent dat het hout snel vlam vat met enig tevreden geknetter. Opgegroeid in een land waar veel op hout gestookt werd kent de taal allerlei uitdrukkingen over vuur. Zo kan vuur het ook verkleumd zijn (Zjarr i plevitosur). Ha ha, dat betekent zoiets als: hoe je ook probeert het vuur gaat niet van harte branden. Af en toe maak ik een grapje en noem hem vuurfluisteraar, maar daar is hij het niet mee eens. Het gaat om goed opbouwen van het (droge) hout, letten op zuurstof toevoer en blijven kijken, af en toe poken en volgen... Wanneer ik als onervaren vuurvrouw aan de slag ga praat ik wel: "kom op joh, lekker branden!"

In dicht bevolkt Nederland is er terecht discussie over het stoken van hout; denk aan fijnstof, CO2 uitstoot en andere overlast. Hier in Le Buisson leven we in een andere wereld en is het nu geen issue. We verblijven in een woning met energielabel G of zoiets. De centrale oliekachel met verroeste radiatoren is zo oud, we durven hem niet eens te proberen. Wanneer ik door de ijskoude keuken naar de nog koudere wc loop realiseer ik me hoe verwend ik ben. Wat waardeer ik centrale verwarming in een goed geïsoleerd huis!

Urval: in alle seizoenen het bezoeken waard!

Sun, 05 Jan 2025 13:44:39 GMT

Een afwisselende wandeltocht eindigt bij een zeldzame middeleeuwse dorpsoven

Gisteren kwamen we aan voor een winterse week op La Bellerive. De grote kachel in de entréekamer loeit tevreden. Dankzij vuurman Enton klimt de temperatuur in huis omhoog. De schrijfster, ik dus, zit aan tafel lekker dicht bij het vuur. Met het optrekken van de ochtendnevel belooft het een mooie dag te worden. Ik ben benieuwd naar wandelingen in de buurt. We richten ons op Urval, slechts 6 minuten rijden en dat is meteen raak!

Urval is niet alleen een authentiek dorpje waar je zo een film kan opnemen ten tijde van de middeleeuwen, er starten ook meerdere wandelingen. Mijn wandelaarster hart is helemaal opgetogen. Urval ligt aan de lange afstandswandelroute d'Amadour die via Cadouin richting Belvés gaat. Verder zijn rondom het dorp twee lokale wandelingen uitgezet, herkenbaar aan de gele paaltjes. Wij kiezen voor Boucle d’Urval Nord, door de heuvels een wandeling ongeveer 2,5 uur.

Binnen een paar honderd meter zien we al een paar herten. Iets hoger bewonderen we het dorp in de winterse ochtendzon. Na al die grijze dagen in Nederland kunnen we niet genoeg krijgen van de strak blauwe hemel. Enton vindt een flinke tak rozemarijn, kennelijk door iemand weggegooid na het snoeien. Vanuit zijn (jager)verzamelaar instinct is de wandeling nu al geslaagd.

We passeren diverse stroompjes. Wist je dat Urval haar naam dankt aan deze stroompjes?

Ur betekent water in het Keltisch. Het dorp kent dus een lange geschiedenis. De romeinen bouwden er een kleine tempel ter ere van de godinnen van het water. In de 8 ^e eeuw werd na de kerstening de tempel omgebouwd tot een kerk. Als je nu gaat kijken ziet de kerk er bijna uit als een burcht en dat heeft een reden: het diende als toevluchtsoord voor de boeren bevolking in de veldslagen tussen de Franse en Engelse heren.

De gele paaltjes wijzen prima de weg (op ééntje na, lees hiervoor PS.2). Er lopen runderen in de wei onder ons, vlak bij een boerderij. We hebben het er al vaker over gehad: hoe komen we aan mest voor de moestuin? Durven we dit te gaan vragen? Ja, dat durven we en lopen het erf op. Nee, zegt de boerin, ze heeft geen mest. Nee, mest is erg duur. Nee, ze kent niemand die wel mest heeft. Of dit nu wel of niet waar is, de boodschap is duidelijk: via haar geen schijn van kans op mest.

Boven op de heuvels genieten we van een prachtig uitzicht over de hele vallei met iets verderop het kerkje van Paleyrac. Wat een afwisselende wandeling! Prachtig voor elk jaargetijde, zo zeggen we tegen elkaar.

Vanuit het noorden arriveren we in Urval en stuiten op de kerk die ooit met allerlei middeleeuws wapentuig werd bestookt. Kijk ook even bij de ‘four banal’. Deze dorpsoven is een zeldzaam overblijfsel uit het feodale leven in de middeleeuwen. De inwoners waren verplicht eerst hun graan te laten malen in de ‘moulin banal’. Vervolgens werd het brood gebakken in deze ‘four banal’, dit alles tegen een vergoeding aan de heer van het dorp. De oven doet het nog steeds en wordt gebruikt tijdens het jaarlijkse dorpsfeest op de tweede zondag van augustus.

PS.1 Voor de Boucle d’Urval Nord: loop vanaf het informatiebord 50 meter terug richting Le Buisson en je ziet een aanwijzing om rechts een pad te nemen.
Voor de Boucle d’Urval Sud: loop vanaf het informatiebord 100 meter richting Belvés en je ziet een aanwijzing om links een pad te nemen.

PS.2 Let op bij boucle d’Urval Nord: Na, ik schat zo’n 10 minuten wandelen, zie je een paal met gele markering aan de linkerkant met een smal paadje dat links van een huis loopt. Hier moet je dus links af! (het linksaf-teken is niet goed zichtbaar.)

PS.3 Meer lezen over de enerverende geschiedenis van Urval? Lees verder op: https://Urval.fr/decouvrir-urval (en schakel de Nederlandse googlevertaling in).

PS.4 Voordat je elke dag een stralend heldere dag verwacht in de winter: de realiteit kent ook hier grijze dagen.

21 december

Sat, 21 Dec 2024 13:16:20 GMT

Over Kelten, lichtfeest en een sterrenhemel

Het is vandaag 21 december.
Volgens de oude natuurvolkeren zoals de Kelten is het een feest: Yule. De langste nachten van het jaar aangebroken en de zon staat op haar laagste punt. Bij La maison de Bellerive is dit goed te zien. De romantische zomerse zonsondergangen door het populierenbos hebben plaats gemaakt voor een waterige, verstilde neergang achter de oude kersenboom voor het huis.

Drie dagen lang blijft de zon op dit laagste punt om daarna op 24 december weer langzaam op te klimmen. Het licht is weer geboren zouden de oude Kelten kunnen zeggen. En laat nou net in de kerstnacht van 24 december de geboorte van Jezus gevierd worden: de geboorte van het Christuslicht. Altijd wonderlijk de verwevenheid tussen de tradities van natuurvolkeren en het christendom. De oorspronkelijke feesten, zo verwant aan de bewegingen van de jaargetijden, kregen een christelijk sausje om zo de 'heidenen' verder te kerstenen.

Werd in vroegere tijden in de Dordogne ook Yule gevierd? Verbleven er überhaupt Kelten in dit gebied?
Dit ga ik even opzoeken… Ja, hoor! In de Périgord, vestigden zich vanaf 500 v. Chr. Keltische (Gallische) stammen. Vele dorpen danken hun oorsprong aan deze vroege bewoners. ‘Le plus-beaux-village’ dorp Belvès (10 min rijden) blijkt b.v. ooit te zijn ontstaan vanuit de Keltische stam Bellovaci. Ik geef ze geen ongelijk: een prettige klimaat, vruchtbare grond en door de hoge ligging zie je elke vijand gemakkelijk aankomen.

Terug naar 21 december en Kerst.
Een vriendin vraagt me: “Vieren jullie kerst in Frankrijk?” Nee, dit jaar branden de kerstkaarsen in Nederland. Oud en nieuw vieren we wel voor het eerst in La maison de Bellerive. Ik kijk er naar uit om net als de Kelten in de donkere nacht naar boven te staren. Miljarden sterren in een heldere nacht is het beste vuurwerk wat ik me kan bedenken.

Ik schreef ooit een gedicht over sterren. Heel passend voor deze tijd van het jaar met kaarsjes, naar binnen gekeerde stilte én samen-zijn op wat voor manier dan ook.

Het stille midden

Voorbij gebabbel van innerlijke stemmen
en vlagen van divers gevoel
is een opening naar binnen
met liefde voor wat is
en een venster naar buiten
om de ander te zien, te horen
en niet altijd te begrijpen.

Dat maakt niet uit;
we zijn allen sterren aan dezelfde hemel
harten op dezelfde aarde
en doordrongen van het stille midden
waarop slechts afgestemd hoeft te worden

Heb het goed in deze winterse dagen, waar je ook bent!

PS. Geen foto van een ondergaande zon op 21 december maar wel twee bloeiende rozen bij aankomst eind december!

De verrassing van Parc du Château de Campagne

Sun, 08 Dec 2024 09:38:04 GMT

Waar een kasteel-ikoontje op googlemaps toe kan leiden

Het terras onder de eikenboom is inmiddels af. Gisteren was de inwijding met een heerlijk ‘déjeuner’. Met uitzicht op de rivier tafelden we urenlang met onze nieuwe Franse vrienden. Gezelligheid, verhalen uitwisselen en een uitgebreid driegangendiner door chefkok ‘Toni’.

Vandaag is het zondag en hebben we zin in een uitstapje. Ik neus wat rond op googlemaps. Hé, een kasteel-ikoontje bij het dorpje Campagne, daar zijn we nog nooit geweest. De nieuwsgierigheid is gewekt, let’s go. Na ruim 15 min door het glooiende landschap komen we aan en zijn meteen gecharmeerd van dit kleine gehucht. We zien een paar romantische restaurantjes, echt iets om daar in Franse stijl op zondagmiddag met familie te gaan eten.

Het kasteel blijkt in een park te liggen. Onbevangen lopen we via de grote poorten dit park binnen. Blijkt dat we in een van de “jardins remarquables de France” zijn aangekomen. Dikke ceders en enorme sequioia’s van honderden jaren oud sieren de zorgvuldig aangelegde tuinen. Diverse families picknicken op het gras en eerlijk waar ik vind het een aantrekkelijke variant voor het zondagmiddag familie ‘dejeuner’.

Het kasteel ziet er prachtig uit en kan zo dienen als locatie voor trouwfoto’s. Binnen in de grote benedenzaal is een inspirerende expositie, zelfs Enton krijgt zin om kunstzinnig aan de slag te gaan. Je merkt het, we zijn verrast door alle schoonheid van het ruime park, kunst, kasteel. Ik ga in zo'n stemming dan alles bekijken door een toeristische roze bril, zeker als ik met mijn lief ben.

Wat zien we nog meer? Dit laten we aan jou lezer om zelf te ontdekken. Ik hoop dat je net zo zult slenteren en genieten als wij. Mocht je van wandelen houden: het park grenst aan een enorm bos van 337 hectare waarin zeldzame diersoorten leven zoals de genetkat, de slangenarend, de slechtvalk.

Hoe dan ook, een kasteel-ikoontje spotten op googlemaps en zonder voorkennis op de bonnefooi gaan kijken is ons goed bevallen!

PS.1 Eten in bijvoorbeeld Le Restaurant du Château? Dat gaat helaas niet op de bonnefooi in het hoogseizoen: reserveren dus. Of met je eigen picknickmand en kleedje in het park neerstrijken.
PS.2 Het andere restaurant, La maison de Campagne, schijnt het heerlijkste ijs uit de regio te serveren. We gaan nog een keer terug om dit te testen.
PS.3 Het park is gratis toegankelijk en open tussen maart en oktober en in alle vakanties. Behalve een expositie is de rest van het kasteel binnen niet te bezichtigen.

PS.4 Vanaf de parkeerplaats starten diverse wandel en fietsroutes.

Ode aan de walnoot

Thu, 21 Nov 2024 07:00:00 GMT

Walnoten horen bij de Dordogne

Het is half maart. Met een helder blauwe lucht laat het voorjaar zich al zien. Ohh, stop even, zeg ik tegen Enton. Mijn oog valt namelijk op een tapijt van felgele paardenbloemen in de walnoten boomgaard richting het dorp. De bomen zelf staan nog in hun winteroutfit en dat maakt het contrast zo mooi.

In welk seizoen ook, walnoten horen bij de Dordogne. Je komt ze overal tegen: een enkeling langs het zandweggetje bij ons huis, verstopt in het bos of in nette rijen in een van de vele boomgaarden. Ze groeien gemakkelijk, zo hebben we zelf al meerdere spontane walnoten jonkies ontdekt op ons land. Over zeven jaar oogsten maar ��. Je raadt het al: dit verhaal is dus een ode aan les noix, want zo heten walnoten hier.

Mijn eerste hap walnotentaart proefde ik van een gerenommeerde bakker in Le Bugue. Boulangerie ‘Les Delices du Moulin’ won zelfs de Le gâteau aux noix médaillé in 2019. Heerlijk! We namen meteen een taart mee terug naar Nederland om mijn moeder te trakteren. Ik vind het namelijk leuk om familie en vrienden te verrassen met cadeautjes uit de streek.

Er is nog een walnoten cadeau dat ik graag geef, vooral aan kookliefhebbers: walnotenolie. Walnotenolie uit de Périgord kent zelfs het keurmerk AOP (Appellation d'Origine Protégée). Lekker in salades of als laatste toevoeging over een warm gerecht. Voor ik het weet heb ik alle meegenomen flesjes weggegeven en daarin mezelf overgeslagen. Dat ga ik de volgende keer anders aanpakken, ha ha.

In mijn keuken vind je wel een grote schaal walnoten, klaar om te kraken en op te smikkelen. Ooit wel eens de geur van geroosterde walnoot geroken en de knapperige stukjes over een gerecht geproefd? Probeer het eens uit. Het schijnt ook nog heel gezond te zijn elke dag een paar walnoten.

Is er nog meer in mijn ode aan de walnoot? Ja, hoor! Ik ben namelijk een nieuwsgierig mens en geloof in de verbinding tussen lichaam en geest. Verrast lees ik over de mogelijke werking van walnoot via Bachbloesemremedies, ontwikkeld door arts en homeopaat dr. Bach: Walnoot geeft je een duwtje in de rug om een nieuwe uitdaging aan te gaan. Het helpt om het oude los te laten, het nieuwe te verwelkomen en je eigen koers verder te varen. Laten wij met ons Bellerive avontuur midden in dit soort processen zitten.

Komend weekend ga ik een heerlijke walnoten-appelcake bakken, zo komt lichaam en geest weer mooi bij elkaar!

De link tussen Villefranche-du-Périgord en Monsieur Bernard

Thu, 07 Nov 2024 10:01:26 GMT

Villefranche-du-Périgord: het eerste bastidedorp aan de Franse kant

Elke keer ontdekken we weer een sfeervol plaatsje. Deze keer is het Villefranche-du-Périgord op dertig minuten rijden. We lopen de ‘hoofdstraat’ door met ‘oeh en aah’: sfeervol met een oude boekhandel, een paar winkeltjes en aan de muren van de huizen hangen grote posters met werk van bekende kunstenaars uit begin 20 ^e eeuw. Zo ontspannen slenterend komt kunst, ook als is het geplastificeerd, wel bij me binnen.

Een oude man met wandelstok spreekt ons aan en onderzoekt onze ‘pays’. Zelf komt hij uit Vlaanderen en woont al 40 jaar meer dan tevreden in het bastidedorp, hij zou nergens anders willen wonen. Ik grinnik van binnen. Ik heb inmiddels al zoveel mensen in Frankrijk ontmoet die zeggen: ‘dit is mijn stek, ik zou nergens anders willen wonen’. Sterker nog, wij zeggen het nu zelf ook: ‘Wat zijn wij blij dat wij ons huis aan de rivier in Le Buisson hebben gevonden. We sommen dan vervolgens alle geweldige voordelen op en relativeren de nadelen. Om je ergens te settelen moet je nu eenmaal verliefd zijn op de plek, er staan immers genoeg uitdagingen tegenover.

Maar goed, monsieur Christian zit om een praatje verlegen. We wisselen tussen Nederlands, Engels en Frans want hij komt niet altijd op de woorden uit één taal.

En zo krijgen we een lesje geschiedenis: Villefranche du Périgord is het eerste Franse bastidedorp van Frankijk tijdens de 100 jarige oorlog. (Monpazier is bijvoorbeeld ooit in opdracht van de Engelse koning gebouwd.) In deze levende geschiedenis slenteren we door de straatjes, de overdekte markt en drinken wat onder het overdekte bastide terras. Het is rustig en we voelen de keerzijde van het dorp: veel ouderen en weinig reuring voor de jongeren. Ik neem me voor om op de 'marché au vendredi' nog een keer terug te gaan, ben benieuwd hoe het eerste bastidedorp van Frankrijk dan leeft.

In de hoek onder de bastide overkapping zien we een oud bord met ‘broquante’. Even snuffelen, altijd leuk voor het toeristische broquante gevoel. We duwen de deur open en lopen de bestofte winkel binnen. Een dame op leeftijd komt tevoorschijn en vertelt dat ze er eind van de maand mee gaat ophouden. In een kletspraatje komen we erachter dat we allebei Bernard kennen. Hij is een van de bakkers in Le Buisson. Ja, daar gaat ze altijd brood halen wanneer ze haar dochter naar het station brengt. Want hij heeft het beste brood van de regio. Of we hem de groeten willen doen. Ja, natuurlijk doen we dat.

Een aantal dagen later is het zover. We lopen naar binnen en er staat net een warme geurende flan, vers uit de oven. We brengen de groeten over en zijn ogen lichten op. Natuurlijk kent hij mevrouw en hij noemt haar naam. Als we naar huis rijden fantaseren we: hebben deze twee ooit een romance gehad? Hebben hun levens andere paden genomen? Hebben ze een geheime rendez-vous nadat de dochter op de trein is gezet? In onze fantasie zou zo maar kunnen ��

PS. De naam van Monsieur Bernard is fictief.

De schrijfster

Mon, 21 Oct 2024 16:58:12 GMT

Van klussen naar schrijven

Na het opstaan drentel ik graag wat in en om het huis . Dit heb ik nodig voor ik mijzelf in de klusstand zet. Klusstand betekent doen. De trap in de hal straalt inmiddels te midden van de hoogglans deuren. Maar ai, dat shabby raampje erachter…vervallen schilderwerk, roestvlekken… ziet er niet uit. Dit raampje is speciaal: een schilder moet hiervoor elastisch kunnen bewegen. Het is er ooit als eerste ingezet en vervolgens is de trap naar zolder er half overheen gebouwd. Uhhm, nog niet echt zin.

Ohh, ik zie de ochtendzon schuin de logeerkamer binnen schijnen. Wat een prachtig licht op de oude robuuste ‘kloostertafel’. Deze kreeg ik van mijn dierbare collega Edith. ‘Deze tafel is zo vaak met mij mee verhuist, nu mag ie gaan en ik moest aan jouw Franse avontuur denken’, zo zei ze. Ik ben er blij mee. Dit betekent meer dan een passende tafel in onze Franse maison. Haar support, liefde en vriendschap zit in deze tafel. Een echte schrijverstafel, denk ik. Inspiratie begint te kriebelen en ik ga zitten. Dat klussen kan vanmiddag ook nog.

Met een blij en warm gevoel ga ik terug naar vorige zomer, onze eerste weken. Grote broer logeerde in deze kamer. Daarna veranderde het in een groot materialen- en opslaghok. In maart ontdekten we dat muizen heerlijk hadden geknabbeld aan de matras met opgestapelde tuinstoelkussens. Klussen in april/mei transformeerde deze kamer tot wat ie nu is. Wat er in een jaar niet allemaal kan gebeuren!

En nu dan achter mijn ‘kloostertafel’. Wie weet hoeveel nonnen aan deze tafel gezeten hebben … in contemplatie lezend of schrijvend. Graag zou ik in een tijdmachine kruipen en de geschiedenis van deze tafel volgen. Vanaf de boom die gekapt wordt, de timmerman die het in elkaar zet tot aan de plekken waar hij gestaan heeft. En dan de levensverhalen van al die mensen die aan deze tafel zaten. Je merkt het: ik kan rijkelijk fantaseren.

Ik ben een van de vele mensen met een half afgeschreven boek in de computer. Gaat er nooit meer komen. Dat is niet erg, mijn ego en ik zitten er niet mee. Losgelaten. Na een aantal weken Bellerive ontstaan vanuit de ontspanning leuke verhalen die geschreven willen worden. De schrijfster in mij geniet met genoeg materiaal voorhanden vanuit ons Franse avontuur. Een avontuur waarover we allebei zeggen: het leven is om geleefd te worden en dat doen we!